ایرانم

بعد از بازگشت از یه سفر خوب

به جای اینکه کلی انرژی داشته باشم

کلی حسرت و دلتنگی و نا امیدی، اون هم به صورت یک شبه تو دلم خونه کرده

همیشه احساس می کردم به یکسری دست های بزرگ با روح بزرگ نیاز هست تا بشه ایران و این مردم رو نجات داد

اما خیلی بده که حالا

دیگه این امید در من ته کشیده است!

که هیچ دست بزرگ و هیچ روح بزرگی حتی نمی تواند کار ساز باشد

گندی که به این خاک پاک زده شده است را با هیچ غسلی نمی توان تطهیر کرد!

دلم برای خودمان...مردممان ...خاکمان...دلم برای این روزها می سوزد...

کاش عمرم یاری کند و بخوانم تاریخ کثیف این روزها !

جریان پنهان...